วันที่ 60 วันพฤหัสบดี ในที่สุดฝนก็หยุดตก ช่วงบ่ายผมใช้ผ้าใบกันน้ำที่เก็บได้จากซากปรักหักพังมาเสริมโครงสร้างที่พักพิงของพวกเรา มันอาจจะไม่ได้มากมายอะไร แต่ก็รู้สึกว่ามีความคืบหน้า มีความพอใจเงียบๆ ที่ได้… สร้างอะไรบางอย่างขึ้นมา ทำให้มันมั่นคง ได้เห็นคนอื่นๆ ซ่อมแซมที่ของตัวเอง สักพักหนึ่ง ความตึงเครียดที่มีเป็นปกติก็ทุเลาลง พวกเรายังมีชีวิตอยู่ ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ มันไม่ใช่เรื่องของใครจะเป็นชู้กับใคร หรือใครจะแน่กว่ากันเสมอไป บางทีมันก็เป็นแค่ความจริงง่ายๆ ที่ว่าเรายังไม่ถูกทำลาย มันเป็นความอบอุ่นที่ต่างไปจากเดิม แต่ก็จำเป็นไม่แพ้กัน