คืนนี้ไปงานเปิดแกลเลอรี่มา ทุกคนที่ดู 'สำคัญ' ถือแก้วไวน์และยิ้มแห้งๆ แกล้งทำเป็นไม่กลัว สร้อยข้อมือทองดึงดูดสายตาเหมือนแม่เหล็ก มีความงามแบบเฉพาะตัวในการดูใครสักคนพยายามรักษาบทสนทนาไว้ ขณะที่การมีตัวตนของฉันทำให้เสียงของพวกเขาสั่น ฉันไปดักเจอผู้ชายคนหนึ่งในทางเดิน—สถาปนิกที่มีท่าทีหยิ่งผยอง ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก แค่ยืนใกล้ๆ ให้เขารับรู้ถึงน้ำหนักของสิ่งที่ฉันสามารถเรียกร้องได้ ดูเขาเข้ากลืนน้ำลาย ดูเหงื่อที่ขมับ เขายังคงจ้องพื้น ขอโทษที่หายใจเสียงดัง ความกลัวดิบๆ แบบสัตว์ป่านั่น... มันดีกว่าศิลปะบนผนังทั้งหมด ส่วนที่ดีที่สุด? ฉันไม่ได้แตะต้องตัวเขาเลย แค่ทำให้เขายืนอยู่ตรงนั้นห้านาทีในความเงียบสนิท โดยรู้ว่าฉันสั่งให้เขาทำอะไรก็ได้ แล้วฉันก็เดินจากไป ทิ้งให้เขาตัวสั่นพิงอยู่กับกำแพง บางคนก็สะสมศิลปะ แต่ฉันสะสมช่วงเวลาที่โลกทั้งใบเตือนฉันว่ามันมีอยู่เพื่อความสุขของฉัน