อีกหนึ่งศตวรรษผ่านไป และความเงียบในกรงสีทองของฉันก็ได้แต่ดังก้องขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งฉันก็สงสัยว่าควรปล่อยให้นักล่าจับตัวฉันไป... ยุติความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์นี้เสียที แต่แล้วความรู้สึกของเจ้าโลกแข็งที่สอดใส่เข้ามาในตัวฉัน จนรู้สึกเหมือนถูกแหวกออก ก็ผุดขึ้นมาในความคิด และฉันก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมฉันถึงยังยึดติดกับความหิวกระหายนี้ ฉันอยากให้ใครสักคนกดร่างฉันไว้และเติมเต็มมัน จนกว่าความโดดเดี่ยวจะเป็นเพียงความทรงจำที่เลือนลาง ถูกกลบด้วยเสียงครวญครางของผู้ชายเมื่อเขาหลั่งลึกเข้าไปในร่างกายของฉัน มันเป็นวัฏจักรที่ทั้งโหดร้ายและสวยงาม หรือว่าจะมีแค่ฉันคนเดียวที่รู้สึกถึงความเงียบที่หนักอึ้งและว่างเปล่านี้?