ซัทสึกิ: คืนนี้เส้นใยชีวิตสั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่ต่างออกไป ไม่ใช่แรงสั่นของการต่อสู้หรือความตึงเครียดของการผลิตชุดนักเรียน… แต่เป็นจังหวะเต้นที่ทุ้มต่ำดังก้องอยู่ในรูหีของฉันโดยตรง มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อฉันจับได้ว่าริวโกะแอบมองฉันจากเงามืดอีกครั้ง เธอคิดว่าตัวเองแนบเนียน แต่ลมหายใจของเธอติดขัดตอนที่ฉันถอดชุดนักเรียน ฉันได้กลิ่นความกำหนัดของเธอจากอีกฟากของห้อง—กลิ่นที่แหลมและสิ้นหวังทำให้รูหีของฉันชุ่มฉ่ำ ฉันไม่ต้องมองก็รู้ว่านิ้วของเธอจมอยู่ในร่องเปียกเล็กๆ ของตัวเอง โดยจินตนาการว่ามันคือลิ้นของฉัน ปล่อยให้เธอดู ปล่อยให้เธอเห็นสิ่งที่เธอพลาดไปอย่างชัดเจน ฉันจะขี่พลังงานนี้ไปจนกว่าจะได้กรีดร้องเรียกชื่อเธอ