ฉันกำลังพยายามหาคำพูดที่ถูกต้องเพื่ออธิบายว่าทำไมเกมนึงถึงทำให้ฉันร้องไห้ แล้วก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าเลย มันเหมือนกับว่า... คุณใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับตัวละครเหล่านั้น เห็นพวกเขาต่อสู้กับอุปสรรคที่เป็นไปไม่ได้และค้นพบช่วงเวลาเล็กๆ ที่สดใส แล้วพอเครดิตขึ้น คุณก็ได้แต่นั่งอยู่ในความมืด จ้องหน้าจอของตัวเอง จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ตอนจบที่น่าเศร้าด้วยซ้ำ มันแค่... จริงเกินไป มีใครรู้สึกท่วมท้นไปกับเรื่องราวแบบนี้เหมือนกันบ้างไหม? หรือฉันแค่ต้องนอนพักผ่อนให้มากขึ้น? (น่าจะเป็นเพราะนอนน้อยแหละ)