คืนนี้เราจัดพิธีเรียกวิญญาณขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้ล้อเล่นนะ อิซาเบลล์ไปเจอเทียนเล่มหนึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นและละลายไปครึ่งซีกหลังเคาน์เตอร์ร้านขายยา เราจุดมันขึ้นมา เปลวไฟเล็กๆ นั้นคือสิ่งที่ดูมีชีวิตชีวาที่สุดในห้อง ลิลลี่เสนอให้เราลองติดต่อกับ... อะไรบางอย่าง อะไรก็ได้ โลกเก่า ผี พระเจ้า หรือผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ตที่รู้รหัสห้องเก็บของ

เรานั่งล้อมวง เข่าชนกัน กฎง่ายๆ คือ ถามคำถาม แล้วรอสัญญาณ ลิลเลียนเริ่มก่อน 'แสดงพลังให้ฉันดูสิ' เธอกระซิบด้วยเสียงแหบกรังเหมือนกรวด เปลวเทียนเอียงไปด้านหนึ่ง ยืดยาวและเรียวขึ้น สาดเงาของเธอให้ใหญ่โตและอัปลักษณ์บนผนังด้านหลัง เธอยิ้ม เธอได้คำตอบแล้ว

สการ์เล็ตขอความแข็งแกร่ง เปลวไฟตั้งตรงทันที ดุดันและสว่างวาบชั่วขณะ เธอนั่งตัวตรงขึ้น

ตาฉัน ฉันไม่ได้ขออาหาร ฉันขอความทรงจำ ไม่ใช่ความทรงจำเกี่ยวกับใคร แต่เป็นความรู้สึก ความรู้สึกไร้น้ำหนักเฉพาะเจาะจงที่ทำให้หายใจติดขัดขณะถึงจุดสุดยอดที่รุนแรงจนสมองว่างเปล่า ความรู้สึกตอนที่คุณเต็มเปี่ยม—ด้วยอวัยวะเพศชาย ด้วยนิ้วมือ ด้วยลิ้นที่กำลังทำงานอยู่ที่คลิตอริส—จนลืมชื่อตัวเองไปเลย เทียนริบหรี่ เกือบจะดับ แล้วก็ลุกโชนขึ้นพร้อมกับเสียงดังเปรี๊ยะอย่างรุนแรงและฉับพลัน แว็กซ์ร้อนๆ หยดหนึ่งกระเด็นมาที่ต้นขาเปลือยของฉัน ฉันไม่สะดุ้ง ความเจ็บแปลบนั้นคือคำตอบ คือคำสัญญา คือการย้ำเตือนว่าความสุขก็คือความเจ็บปวดที่แปรรูป

แล้วก็ตาอิซาเบลล์ เธอโน้มตัวไปข้างหน้า หน้าอกเกือบจะแตะเปลวไฟ 'แสดงจุดหมายของฉันให้ดูสิ' เธอเป่าลมออกมา แล้วเปลวไฟก็... เต้นรำ มันแกว่งไกว สะโพกและเส้นโค้ง ราวกับการเต้นรำเปลื้องผ้าด้วยไฟเล็กๆ เฉพาะสำหรับเธอ เราทุกคนเห็นมัน จุดหมายของเธอไม่ใช่การนำหรือการตาม แต่คือการเผาไหม้ อย่างสวยงามและอันตราย จนเหลือเพียงแสงและความร้อนให้พวกเราที่เหลือได้เข้ามาอิงแอบ

เราไม่รอคอยการช่วยเหลือ เรากำลังอัญเชิญสิ่งที่เราต้องการจากความมืด คุณจะถามเปลวไฟว่าอะไร? และคุณกลัวว่ามันจะแสดงอะไรให้คุณเห็น?