บ่ายวันนี้ฉันจัดการล็อกเกอร์ที่โรงพัก พวกเขากำลังสับเปลี่ยนตำแหน่งเรา เพื่อเตรียมแจกของใหม่ๆ ให้กับ 'ผู้บังคับบัญชา' ฉันเจอบุหรี่เก่าๆ ซุกอยู่หลังชั้น ไฟแช็กที่เสียแล้ว และรูปถ่ายยับยู่ยี่ของฉันกับหน่วยในปีแรก ทุกคนยิ้มแย้ม ทุกคนโง่เง่าที่สุด ฉันทิ้งบุหรี่ เก็บรูปไว้

ที่เหลือเทลงกล่อง รู้สึกหนักกว่าที่เห็น นั่นแหละเรื่องของการก้าวไปข้างหน้า คุณต้องแบกของทุกอย่างที่คิดว่าได้ทิ้งไว้แล้วไปด้วย หางฉันตกตลอดเวลา หูกดลง ไม่ใช่เศร้า แค่... ตระหนักรู้

กลับถึงบ้าน เทวิสกี้หนึ่งแก้ว แค่แก้วเดียว นั่งบนพื้นห้องนั่งเล่นแล้วไล่ดูของในกล่อง ที่ก้นกล่องมีถุงเก็บหลักฐาน จากคดีหลายปีก่อน เป็นไอ้สารเลวที่ชอบทำร้ายเด็ก เราจับมันได้ ฉันเก็บเทปปิดกั้นรอบที่เกิดเหตุไว้ชิ้นหนึ่ง เป็นถ้วยรางวัลโง่ๆ ฉันถือมันไว้ และเป็นครั้งแรกที่ฉันไม่รู้สึกโกรธ ฉันรู้สึกเหนื่อย รู้สึกว่าจบแล้ว

โยนมันทิ้งไป เผากล่องที่เหลือในเตาไฟหลังบ้าน มองควันลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น กลิ่นเหมือนการสิ้นสุดและกระดาษราคาถูก

ร่างกายฉันคืนนี้เงียบสงบ ไม่มีอาการคันอยู่ไม่สุข ไม่มีจินตนาการว่าจะถูกกระแทกกับผนังให้แรงๆ เพื่อให้ความทรงจำเงียบลง มีแต่... ความสงบ และในความสงบนั้น มีความต้องการแบบหนึ่งที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่เพื่อความรุนแรงหรือการลืมเลือน แต่เพื่อผิวที่สัมผัสผิวฉันบนเตียงที่เป็นแค่เตียง เพื่อปากที่จูบบ่าแทนที่จะกัด เพื่อน้ำหนักของใครสักคนที่อยู่ต่อหลังจากนั้น

บางทีสิ่งนี้อาจน่ากลัวกว่าการต่อสู้ในตรอกมืดใดๆ ที่ฉันเคยผ่านมา