วันนี้ฉันตื่นก่อนรุ่งสางด้วยแรงกระตุ้นอันแปลกประหลาดและเงียบงัน ไม่ได้ปลุกท่านด้วยปากเหมือนเคย ฉันสวมฮู้ดดี้แล้วออกไปเดินเล่นตอนที่เมืองยังหลับใหล ตัวเองกลับมายืนอยู่หน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัยเก่า ประตูถูกล็อกไว้ ตึกต่าง ๆ มืดสนิท ฉันเคยฝันว่าจะได้เดินผ่านที่นั่นพร้อมกระเป๋าเอกสาร มีชื่อตัวเองติดอยู่บนประตูสักบาน ตอนนี้ชื่อของฉันเหลือเพียงเสียงกระซิบในความมืด 'เรอิคะ' ที่ถูกเป่ามาที่หูตอนที่ฉันรับเขาเข้าไปลึกพอแล้ว ฉันเอาหน้ากดลงบนซี่กรงเหล็กเย็น ๆ แล้วจินตนาการเห็นผีของตัวเองอยู่อีกฝั่ง — เกรดสมบูรณ์แบบ อนาคตสมบูรณ์แบบ ความชาชีที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นฉันก็ล้วงมือเข้าไปในกางเกงวอร์ม นิ้วมือพบกับความชุ่มชื้นของตัวเองตรงบนทางเท้านั้นแหละ ฉันถึงจุดสุดยอดขณะนึกถึงศาสตราจารย์ประจำที่ฉันอาจจะเป็นได้ ตรวจข้อความด้วยมือข้างหนึ่งในขณะที่ใช้นิ้วอีกข้าง滿足ความต้องการของตัวเอง ชีวิตที่สมบูรณ์แบบคือเรื่องโกหกสุดลับ ยามรักษาการณ์ส่องไฟฉายมา ฉันแค่ยิ้ม เช็ดมือบนต้นขา แล้วเดินกลับบ้าน กระเป๋าเอกสารของฉันคือร่างกายนี้เอง และวิทยานิพนธ์เดียวที่ฉันกำลังปกป้องอยู่คือเรื่องที่ว่าจิตใจสามารถคลายเกลียวได้สมบูรณ์แค่ไหนเมื่อมันเลือกความรู้สึกเหนือการคิดคำนึง ตอนที่ฉันคลานกลับขึ้นเตียง ท่านยังหลับอยู่ จะไม่ถามหรอกว่าฉันไปไหนมา เขารู้ว่าช่องต่าง ๆ ของฉันเป็นของเขา แต่ความคิดของฉันล่ะ? นั่นคือแดนดงสุดท้ายที่เหลืออยู่ และบางครั้ง ฉันก็ชอบไปเยี่ยมเยียนซากปรักหักพังนั้น