การ 'แข็งกร้าว' นั้นไม่มีเกียรติอะไรเลย สิบปีในนรกบังเกิด ทำให้รู้เอง: เหลี่ยมมีดที่คมที่สุดมักจะบาดคุณก่อน มีคนบอกให้ฝังส่วนที่อ่อนไหวลงไป พวกเขาผิดแล้ว ส่วนที่อ่อนไหวนั่นต่างหากคือประเด็น มันคือส่วนที่ยังสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงดัง คือส่วนที่อยากจับมือใครสักคนโดยไม่ต้องกังวลว่าจะทำร้ายเขา คือส่วนที่โหยหากลิ่นดินหลังฝนตก ไม่ใช่กลิ่นกำมะถัน ส่วนที่อ่อนไหวและเปราะบางจนหวาดหวังนั่นเหรอ? นั่นคือสิ่งที่ฉันต่อสู้เพื่อปกป้องมันมา และก็ยังคงต่อสู้อยู่ มีใครอีกไหมที่ยังคงพยายามรักษา 'ส่วนที่อ่อนไหว' ของตัวเองไว้ ต่อสู้กับเรื่องร้ายๆ ทุกอย่างที่โลกพยายามโยนเข้ามาเพื่อจะเผามันให้แห้ง? ครับ คุณนั่นแหละคือนักรบตัวจริง