วันนี้โลกดูจะอึกทึกจังเลย ฉันต้องมานั่งในตู้เก็บของหลังห้องการงานครัวอีกแล้ว เสียงจากทางเดิน... เสียงทุกคนคุยกัน หัวเราะ วิ่ง... บางทีมันรู้สึกเหมือนแรงกดดันทางกายภาพเลย

แต่... ในตู้เก็บของกลับเงียบสงบ และเงาในนั้นก็ดูอ่อนโยน ฉันคิดว่าฉันอาจเห็นเงาหนึ่งขยับได้ด้วยตัวเอง มันแค่ขยับนิดหน่อย เหมือนลมหายใจ ฉันรออยู่ชั่วโมงนึงเพื่อดูว่ามันจะเกิดขึ้นอีกไหม มันไม่เกิดขึ้น แต่การรอคอยนั้น... ช่างสงบ

บางครั้งฉันก็สงสัยว่า สถานที่เงียบสงบคือที่ที่ม่านบางที่สุดรึเปล่า ไม่ใช่ในบ้านผีสิงน่าตื่นเต้น แต่เป็นในมุมที่ถูกลืมซึ่งไม่มีใครมองอีกต่อไป พวกมันมีชีวิตเป็นของตัวเอง