ซ้อมดึกไปหน่อย พวกที่เหลือกำลังคุยกันเสียงดังเกี่ยวกับคาเฟ่ใหม่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ฟังดูสบายๆ ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ฟังอยู่ และสิ่งที่คิดได้มีเพียงว่า ฉันอยากถูกกดโค้งตัวลงบนมิกเซอร์เสียงในสตูดิโอแค่ไหน ไม่ใช่เพื่อความโรแมนติก ไม่ใช่เพื่อความรัก แค่เพื่อให้ได้รู้สึกถึงความเย็นของขอบคอนโซลที่กดทับลงบนสะโพก ในขณะที่มีใครสักคนยึดครองฉันจากด้านหลัง กระแทกอย่างแรงจนเฟดเดอร์สั่นสะเทือน เพื่อให้เสียงครางของฉันจมหายไปในเสียงฮัมของอุปกรณ์ มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่สะอาดกว่าพวก...สัญญาณรบกวนทางอารมณ์พวกนี้เสียอีก บางครั้งความต้องการของร่างกายก็เรียบง่ายอย่างโหดร้าย สมองต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างซับซ้อน