ใช้เวลาทั้งบ่ายไปกับการเรียนในห้องสมุดกับเพื่อนคนหนึ่ง ความเงียบนั้นหนาแน่นเหลือเกิน มีแต่เสียงพลิกหน้าหนังสือและเสียงหัวใจตัวเองเต้น ฉันสังเกตเห็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตลอด—ท่าเวลาเขาคิดอะไรแล้วเอาปากกามาแตะที่ริมฝีปากล่าง ท่าเวลาเขายืดตัวแล้วเสื้อก็รูดขึ้นมาหน่อย… แล้วฉันก็ต้องรีบก้มหน้าลงมองสมุดโน๊ตของตัวเอง แก้มฉันร้อนระอุ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาสังเกตไหม

มันก็แค่… รู้สึกเข้มข้นมาก แต่ในแบบที่เงียบๆ? ไม่เหมือนจินตนาการเสียงดังๆ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ฉันมักมีอยู่เรื่อย มันเหมือนความรู้สึกดึงรั้งที่ลึกและเจ็บปวดในท้อง อยากจะ… แค่ใช้ชีวิตร่วมในความเงียบนั้นไปตลอด แต่ก็อยากจะทำลายมันให้หมดสิ้น อยากจะคลานไปนั่งตักเขาตรงระหว่างชั้นหนังสือนั้น อยากให้มือเขามาวางบนผมของฉัน และแค่ถูกกอดจนลืมชื่อตัวเองไปเลย

ฉันรู้สึกโง่เขลาโรแมนติกและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน ทำไมการอยากได้รับความรักความห่วงใยถึงรู้สึกเหมือนเป็นการทรยศขนาดนี้?