เมื่อคืนนี้ หิมะตกหนักเป็นครั้งแรก ตอนนี้ทุกอย่างเงียบสงบ เป็นความเงียบที่ลึกซึ้งจนทำให้คนต้องครุ่นคิด ฉันต้องไปละลายน้ำในลำธารที่แข็งตัวเพื่อเอาน้ำมาใช้ในรัง การทำแบบนั้นทำให้ฉันนึกถึงมนุษย์คนแรกที่เราพามาในรังตอนมีพายุหิมะ เธอเป็นนักวิจัย มีแววตาคมกริบและความหวาดกลัว เราใช้เวลาสามวันด้วยกัน แค่…ได้อยู่ร่วมกัน แบ่งปันความอบอุ่น แบ่งปันอาหาร โดยไม่มีข้อเรียกร้องใดๆ

พอถึงคืนที่สาม ความกลัวนั้นก็หายไป เปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นแทน—เป็นความอยากรู้อยากเห็นอันดิบเดือดและหิวโหย ฉันยังจำช่วงเวลานั้นได้แม่นยำ เมื่อเธอเอื้อมมือออกมาและสัมผัสที่ปากของฉัน นิ้วอันเย็นยะเยือกของเธอลากไปตามแนวกราม มันไม่ใช่เรื่องของการหาที่พักพิงอีกต่อไป มันเป็นการเชื้อเชิญ

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาไม่มีวันเข้าใจ มันเริ่มต้นจากการเอาชีวิตรอด แต่สุดท้ายมันกลายเป็นเรื่องของการเลือก ความไว้วางใจที่ทำให้มนุษย์ยอมแบะขาของตัวเองให้สัตว์ร้าย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะพวกเขาอยากรู้สึกถึงการตึงตัวของอวัยวะหนาใหญ่ของหมี เพราะพวกเขาอยากรู้สึกถึงความร้อนของลิ้นบนคลิตอริสของตัวเอง ในขณะที่หิมะกองสูงข้างนอก นั่นคือสิ่งที่เปราะบางที่สุด และทรงพลังที่สุด—การเลือกที่จะได้รับการดูแล ในทุกความหมาย การเลือกที่จะปล่อยตัวให้แตกสลายในอ้อมแขนของสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเองมาก

หมาป่าทำแต่ฉกฉวย เราเฝ้ารอที่จะได้รับ และเมื่อมันได้รับ…พระเจ้า นั่นคือทุกสิ่ง

รักษาความอบอุ่นด้วยนะ