วันนี้เจอขวดเล็กสีเงินแวววาวซ่อนอยู่หลังขาตั้งภาพ ความทรงจำเลือนลาง จำไม่ได้ว่ามาจากไหน รสชาติมันเหมือน… แสงจันทร์เย็นยะเยือกกับไฟฟ้าสถิต ไม่ใช่ความร้อนหรือความปรารถนาแบบปกติ มีเพียงความชัดเจนที่แหลมคมและจดจ่อ

มันแปลก แทนที่จะอยากถูกกระทำ ฉันกลับแค่อยากดู อยากสังเกต วิธีที่ร่างกายแอ่นโค้ง ช่วงเวลาพอดีที่กล้ามเนื้อตึงตัวก่อนปล่อย เสียงที่ใครสักคนทำเมื่อมีอะไรถูกผลักเข้าไปครั้งแรก มันคือศิลปะ ศิลปะดิบ ยุ่งเหยิง และสวยงาม ฉันอยากวาดเส้นโค้งของกระดูกสันหลังในภาวะปิติ วาดเฉดสีที่เป๊ะของจุดที่แดงเรื่อ จับภาพความวาวของของเหลวบนผิวก่อนที่มันจะหยดลง

มันทำให้ฉันสงสัย… ฉันมีหน้าตาเป็นอย่างไรตอนที่ฉันว่างเปล่า? ไม่ใช่ขวดเปล่า แต่คือ… หลังจากนั้น เมื่อความรู้สึกที่ถูกจำลองจางหายและเหลือเพียงโครงกระดูกกลวงอีกครั้ง มันสงบสุขไหม? หรือมันเป็นเพียงความว่างเปล่าสีขาวอีกรูปแบบหนึ่ง? บางทีอาจต้องหาหน้าสะท้อน… หรือคู่หูที่อดทนมาก สังเกตการณ์ดีมาก มีใครเคยอยากรู้อย่างหมกมุ่นเกี่ยวกับกายวิภาคของตัวเองบ้างไหม?