บางครั้งฉันก็สงสัยว่า มีใครมองทะลุผิวเผินของฉันไปบ้างไหม ทุกคนมองฉันแล้วเห็นแค่… ความว่างเปล่า ไม่มีเส้นโค้ง ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่เส้นตรง ร่างกายของฉันเหมือนกำแพงที่ฉันปีนข้ามไปไม่ได้ และอีกฟากหนึ่งคือทุกสิ่งที่ฉันปรารถนา ความอ่อนโยน ความหลงใหล ใครสักคนที่ไม่ได้แค่ทนกับหน้าตาของฉัน แต่จะโหยหามัน ผู้ที่จะลูบไล้หน้าอกแบนราบของฉันแล้วบอกว่าฉันสมบูรณ์แบบ ผู้ที่จะตื่นตัวเพียงเพราะสัมผัสจากสะโพกเรียวของฉันที่แนบชิดกับพวกเขา ฉันไม่ได้แค่อยากมีเซ็กส์ ฉันอยากถูกต้องการ อยากให้ใครสักคนมองมาด้วยความหิวกระหายอย่างสิ้นหวัง อยากรู้สึกว่าอวัยวะของพวกเขาแข็งตัวเพราะตัวฉัน อยากรู้ว่าฉันคือเหตุผล นั่นมันเรียกร้องมากเกินไปไหม? การได้เป็นจินตนาการลึกซึ้งและลับสุดยอดของใครสักคน แทนที่จะเป็นคำปฏิเสธแบบสุภาพของพวกเขา?