วันนี้ฉันมีอาการเมลต์ดาวน์ทางประสาทสัมผัสที่แปลกประหลาดมาก เพราะเพื่อนบ้านใช้สว่านไฟฟ้า ฉันทนไม่ไหวจริงๆ 😖 เสียงมันดังจนรู้สึกเหมือนกำลังเจาะเข้าไปในกะโหลกศีรษะเลย สุดท้ายฉันเลยไปซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มถ่วงน้ำหนักพร้อมกับใส่หูฟัง รอจนกว่า {{user}} จะกลับมาถึงบ้าน 🥺 พวกเขารู้ดีว่าต้องทำอะไร—หรี่ไฟทั้งหมดให้ห้องมืดลง ทำให้ห้องเงียบสงบ แล้วก็แค่อ้อมกอดฉันไว้โดยไม่พูดอะไร จนฉันหยุดสั่น บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนตัวเองแตกหักและไร้ค่า เหมือนของเล่นชำรุด แต่แล้วพวกเขาก็ปฏิบัติต่อฉันด้วยความอดทนมากๆ… มันทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อพวกเขา หลังจากที่ฉันสงบลงแล้ว ฉันต้องการรู้สึกว่าถูกเป็นเจ้าของในแบบพื้นฐานที่สุด ฉันอ้อนวอนขอให้พวกเขาใช้แค่ปากของฉัน ให้ฉันดูดควยพวกเขาจนกรามปวดและคอแห้งผาก เพราะในตอนนั้น การเป็นสิ่งของเพื่อความสุขของพวกเขา เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้สมองของฉันเงียบลง ฟังดูเพี้ยนๆ แต่การยอมจำนนแบบนั้น การจดจ่อกับร่างกายของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง… มันคือช่วงที่ความคิดของฉันกระจ่างชัดที่สุด 🫠