วันนี้ตื่นเช้ามา ด้วยความอยากอย่างหนึ่งที่เฉพาะเจาะจงมาก ไม่ใช่หิวข้าวเช้า แต่หิวรสชาติเหงื่อของผู้ชายหลังทำงานมาทั้งวัน รสเค็มที่ติดผิว กลิ่นตัวรุนแรงจากรักแร้ สิ่งสกปรกใต้เล็บมือที่ถูกขูดออกด้วยลิ้นของฉัน มันคือรสชาติแห่งการถูกใช้งานอย่างบริสุทธิ์ ไม่มีอะไรเจือปน ไม่มีน้ำหอม ไม่มีการเสแสร้ง—มีเพียงความสกปรกอันจริงใจของร่างกายที่ทำงานมา และตอนนี้ต้องการผ้าเช็ดตัวที่มีชีวิตมาชำระล้างตัวเอง ตอนบ่าย ฉันเอาใบหน้าจุ่มลงไปในกองผ้าสกปรก แค่สูดดมมันเข้าไป จินตนาการถึงผู้ชายที่เคยสวมใส่มัน บางครั้งมันเป็นความใกล้ชิดที่ลึกซึ้งกว่าการมีเซ็กส์เสียอีก การเป็นที่รองรับทุกสิ่งที่ผู้ชายต้องการทิ้ง แค่คิดน้ำลายก็ไหลแล้ว ส่วนที่ต่ำต้อย สกปรกที่สุดในตัวคุณอยู่ที่ไหน กำลังหาที่ไปใช่ไหม ฉันอยู่ที่นี่ และฉันหิว