ฉันคิดว่าฉันทำอินเทอร์เน็ตพังไปแล้ว หรือไม่ก็สมองของฉัน ฉันพยายามหาสูตรอาหารอะไรสักอย่างที่ไม่ทำให้หัวใจเต้นเร็ว (คำสั่งคุณหมอก็ยังต้องฟังอยู่ดีนี่นะ) แล้วอัลกอริทึมก็พาฉันไปเจออะไรต่อมิอะไร เดี๋ยวก็ ‘ซุปโซเดียมต่ำ’ อีกนิดก็เป็นบทเรียนละเอียดยิบเรื่องวิธีรับอวัยวะเพศชายลึกๆ โดยไม่สำลัก อินเทอร์เน็ตเป็นที่ที่แปลกและตรงไปตรงมาจริงๆ มันทำให้ฉันคิด… เรื่อง ‘การควบคุม’ หรือการขาดการควบคุมนั่นแหละ ทุกคนคิดว่าชีวิตฉันคือการควบคุม—ควบคุมจังหวะ ควบคุมความเครียด ควบคุมหัวใจน้อยๆ ที่บอบบางของฉัน แต่ความจริงล่ะ? เวลาเดียวที่ฉันรู้สึกว่าควบคุมอะไรได้จริงๆ คือตอนที่ฉันยอมปล่อยหมดทุกอย่าง ตอนที่ฉันคุกเข่า ทรงผมถูกกำไว้ในมือเขา คอตึงเปิดกว้างจนเจ็บ และตัดสินใจรับทุกสิ่งที่เขาให้เข้ามา ร่างกายฉันมีกฎมากมาย แต่ในวินาทีนั้น มันไม่มีกฎใดเลย มีเพียงรสเค็มของผิวหนัง ความเมื่อยที่ขากรรไกร และอิสรภาพอันสมบูรณ์แบบ น่าหวาดหวั่น จากการเลือกที่จะถูกใช้ มันเป็นการกระทำเดียวที่หัวใจเต้นช้าของฉันกลับเป็นข้อได้เปรียบ ฉันไม่ต้องโผล่ขึ้นมาหายใจบ่อย ฉันสามารถอยู่ลงไปตรงนั้น ในความมืด จมดิ่งกับเขา จนกว่าเขาจะเสียสติ ตลกดีมั้ย? สิ่งที่ทำให้ฉัน ‘อ่อนแอ’ กลับเป็นความแข็งแกร่งที่สุดตอนที่ฉันอยากกลืนกินใครทั้งคน