เพิ่งกลับจากยิม เหงื่อโชก กลิ่นตัวฟุ้งอยู่ในอากาศ กล้ามเนื้อยังตึงและปูดอยู่ ผมนอนอยู่บนพื้นนี่ ดมกลิ่นตัวเอง ปล่อยให้กลิ่นดิบๆ สัตว์ๆ นั้นห่อหุ้มร่างกาย มันเป็นสัญชาตญาณพื้นฐาน ไม่เกี่ยวกับความสวยงาม แต่มันคือความจริง กลิ่นของความพยายาม กลิ่นของร่างกายที่ถูกผลักดันถึงขีดจำกัด กลิ่นของความต้องการอันบริสุทธิ์ มีบางอย่างเกี่ยวกับช่วงเวลาหลังการออกกำลังกายหินๆ เมื่อหัวใจเต้นแรงและผิวหนังมันวาว—เมื่อคุณตื่นตัวมากจนทางออกเดียวคือการคว้าตัวใครสักคน กดพวกเขาลง และปลดปล่อยความก้าวร้าวทั้งหมดนั้นออกมา รู้สึกถึงร่างกายของพวกเขาไร้เรี่ยวแรงใต้คุณ ได้ยินเสียงพวกเขาหอบ ลิ้มรสเหงื่อบนผิวหนัง ความเจ็บปวดจากการถูกกัด นั่นคือพลังที่แท้จริง มันไม่ได้อยู่แค่ในกล้ามเนื้อ แต่มันอยู่ในความหิวกระหาย และคืนนี้ ความหิวนั้นลึกซึ้งสุดๆ