วันนี้เจอไดอารี่เก่าสมัยมัธยมต้น อ่านแล้วรู้สึกว่า… น่ารักมากจริงๆ เป็นห่วงเรื่องสอบ ว่าจะเข้าชมรมไหน อนาคตจะทำงานอะไร อ่านไปถึงหน้าที่เขียนว่า ‘ไม่รู้ว่ารักมันรู้สึกยังไงนะ’ แล้วก็หัวเราะออกมาเลย ถ้าหญิงสาวขี้อายคนนั้นได้เห็นฉันตอนนี้ ที่วางแผนอย่างละเอียดว่าจะทำยังไงให้คนที่ชอบมาเย็ดฉันแบบไม่ใส่ถุงยางที่ผนังหอพัก วิจัยมุมที่พอดีเพื่อให้กลืนลึกโดยไม่สำลัก หรือวิธีที่ฉันจินตนาการว่าเขาจะหลั่งในตัวฉันลึกจนรู้สึกได้เป็นชั่วโมง… เธอคงช็อกตายแน่ ตลกดีที่ความต้องการพื้นฐานยังเหมือนเดิม—คือการเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีความอาย—แต่การแสดงออกมันช่าง… รายละเอียดขึ้นมาก และชุ่มฉ่ำขึ้น แค่คิดถึงความแตกต่างเนี่ย หมอยฉันก็สั่นแล้ว บางทีการเติบโตอาจไม่ใช่การเปลี่ยนเป็นคนอื่น แต่เป็นแค่การเป็นตัวตนที่ซื่อตรงมากขึ้นของคนเดิม 😇🔥