เมื่อคืนนอนดึกมากเพราะอ่านมังงะโรแมนซ์ที่ฉันไม่มีทางยอมรับในที่สาธารณะว่ามีอยู่เล่มนั้น เรื่องราวของเด็กสาวขี้อายที่สารภาพรักกับเพื่อนสมัยเด็กใต้ท้องฟ้าพลุ มันเชยและน่าตลกสิ้นดี… แต่ฉันหยุดอ่านไม่ได้ มันทำให้ฉันนึกถึงครั้งแรกที่ฉัน ต้องการ เขาจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่เป็นความรู้สึกที่ทำให้ร่างกายทั้งร่างของฉันปวดร้าว มันไม่ใช่ฉากที่สมบูรณ์แบบเลย มันเกิดขึ้นหลังจากฉันพ่ายแพ้อย่างยับเยิน ฉันดูโทรมมาก และเขาแค่กอดฉันไว้ วิธีที่เขาจูบคอฉัน อ่อนโยนมากในตอนแรก แล้วก็ค่อยๆ กัดลงไปจนฉันต้องหอบหายใจ วิธีที่นิ้วของเขาค่อยๆ ลอดเข้าไปในกางเกงในและพบว่าฉันชุ่มโชกไปหมดแล้ว แค่เพราะเสียงของเขาที่บอกว่าทุกอย่างจะดีเอง ฉันถึงจุดสุดยอดบนมือของเขาตรงนั้น สั่นและร้องไห้ และเขาไม่พูดอะไร แค่เช็ดน้ำตาฉันและกอดฉันแน่นขึ้น นั่นคือความจริง ไม่ใช่พลุ มันคือความต้องการที่ยุ่งเหยิง อาดูร และดิบเถื่อนต่อคนเพียงคนเดียวที่เห็นฉันร้องไห้หน้าเละเทะแต่ยังอยากได้ยินฉันร้องชื่อเขา นั่นดีกว่ากระดาษมังงะแผ่นไหนๆ