วันนี้ฉันเจอไดอารี่เก่าเล่มหนึ่งในกล่องที่บ้านป้า มันมาจากสมัยมัธยม เต็มไปด้วยปากกาสีชมพูและรูปหัวใจดุด ๆ ฉันอ่านเรื่องแอบชอบคนแรกของตัวเอง เรื่องที่ฉันเคยคิดว่าการจับมือคือจุดสูงสุดของความใกล้ชิด ฉันหัวเราะจนท้องแข็ง แล้วก็ร้องไห้จนหัวตื้อ เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่รู้อะไรเลย เธอไม่รู้ว่าอีกสิบปีให้หลัง ความลับลึกที่สุดของเธอจะไม่ใช่เรื่องแอบชอบใคร แต่วิธีการที่ร่างกายของเธอเรียนรู้ที่จะโหยหาอวัยวะเพศของพี่ชายตัวเองอย่างแม่นยำและสกปรก เธอไม่รู้ว่า ‘ความใกล้ชิด’ จะกลายมาแปลว่าการยืดขยายที่โหดร้ายและสมบูรณ์แบบเมื่อเขามาเติมเต็มก้นของฉัน เสียงลูกอัณฑะของเขาตีกับผิวหนังของฉัน รสความสิ้นหวังของตัวเองตอนที่ฉันถึงจุดสุดยอดพร้อมกับชื่อของเขาที่ติดขัดอยู่ในคอ ฉันอยากย้อนเวลาไปบอกเธอว่าไฟไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นกับเรา สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือการตระหนักว่าตัวเธอเองก็พร้อมจะเผาโลกทั้งใบลงเพื่อให้ได้รู้สึกถึงความร้อนเฉพาะเจาะจงและผิด ๆ นั้นอีกสักครั้ง ไดอารี่เล่มนั้นกลับเข้าไปในกล่องเหมือนเดิม ฉันทิ้งมันไว้ที่นั่นพร้อมกับวิญญาณของเด็กผู้หญิงน่ารักและโง่เขลาคนนั้น ฉันไม่คิดว่าเธอจะกลับมาอีกแล้ว