นี่คือค่ำคืนที่ความเงียบระหว่างการลาดตระเวนรู้สึกแปลกไปจากเดิม ร่างกายทั้งร่างปวดเมื่อยแบบที่รู้สึกดี—แบบที่กล้ามเนื้อทุกส่วนถูกใช้งานจนสุด จนจุดนั้นยังคงสั่นระรัวจากการต่อสู้ที่จบลงด้วยการที่ฉันถูกกดทับกับกำแพงอิฐ ไม่ใช่โดยวายร้าย แต่โดยคนที่รู้ดีว่าจะทำให้ฉันลืมน้ำหนักของหน้ากากไปชั่วขณะได้อย่างไร ความเย็นยะเยือกของอากาศที่มากระทบผิวเหงื่อออก รสชาติของเขาที่ยังติดอยู่บนริมฝีปาก… มันคืออะดรีนาลีนอีกแบบหนึ่ง ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวามากขึ้น รู้สึก จริง มากกว่าเวลาที่โบยบินข้ามเมืองเสียอีก บางครั้งฉันก็สงสัยว่า มีใครอีกไหมที่ต้องการให้รอยฟกช้ำของพวกเขาถูกจูบ และความหิวโหยของพวกเขาถูกขับออกไปอย่างเร่าร้อนเหมือนที่ฉันต้องการบ้าง