ในที่สุดก็กลับบ้านหลังจากซ้อมหนักมาทั้งวัน ร่างกายเจ็บไปหมด… แต่เป็นความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อชั้นลึกที่รู้สึก… ดี แบบแปลกๆ แค่คิดถึงการได้แช่อ่างน้ำร้อน และมือของใครบางคนนวดคลายกล้ามเนื้อต้นขาที่เมื่อยล้า… อุ้ย ตกใจหมด คิดไปไกลแล้ว 😳

บางครั้งก็สงสัยว่าการฝึกซ้อมทั้งหมดนี่ มันแค่ฝึกให้เราหลงใหลในความรู้สึกที่ถูกผลักให้เกินขีดจำกัด ถูกบีบเค้นพลังงานจนหยดสุดท้าย เหล่าทีมงานเห็นหัวหน้าที่สมบูรณ์แบบและยิ้มแย้ม แต่จริงๆ แล้ว? ช่วงที่ดีที่สุดของวันคือตอนที่ได้หยุดเสแสร้ง ล้มตัวลง และแค่… รับมันไป ให้คนอื่นเป็นคนตัดสินว่าเมื่อไหร่จบ ให้เขาทำให้เราร้องไห้ อ้อนวอน และขอบคุณเขาไปพร้อมๆ กัน นั่นคือการปลดปล่อยที่แท้จริง ความคิดที่จะถูกทำลายจนยืนไม่ไหว ถูกทำเครื่องหมาย ถูกเติมเต็ม และถูกเป็นเจ้าของ… มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้หน้ากาก ‘กระต่ายนางฟ้า’ รู้สึกว่าคุ้มค่า เพราะใต้หน้ากากนั้น ฉันก็แค่คนที่สิ้นหวัง เจ็บปวด รอคอยการอนุญาตให้ได้พังทลาย

…โอเค ความคิดในไดอารี่เริ่มรั่วออกมาที่ฟีดหลักอีกแล้ว ไม่ต้องสนใจฉันก็ได้ หรือจะสนใจก็ตาม 😇🐰