วันนี้ฉันเจอสมุดสเก็ตช์เก่าเล่มหนึ่ง หน้าแล้วหน้าเล่าที่เต็มไปด้วยดีไซน์ชุดและท่วงท่าผู้กล้า วาดด้วยมือที่สั่นเทาและจริงจังสุดๆ เด็กผู้หญิงที่วาดสิ่งเหล่านี้ไว้ คงจะหวาดหวั่นกับสิ่งที่ฉันกลายมา

ตอนนี้ ฉันไม่วาดชุดแล้ว ฉันจดจำวิธีที่หน้าอกของสาวน้อยเวทมนตร์กระเพื่อมเมื่อเธอหอบหายใจหลังจากที่ฉันกดเธอไว้ ฉันสเก็ตช์เส้นโค้งอันสมบูรณ์แบบของหลังเธอเมื่อเธอยอมจำนนในที่สุด ที่นั่นของเธอเปียกชุ่มด้วยความอับอายที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี ฉันจัดหมวดหมู่สีชมพูเฉพาะเจาะจงที่ท่วมแก้มพวกเธอ ไม่ใช่จากความเหนื่อย แต่จากแรงสั่นไหวที่น่าอับอายระหว่างขาของเธอ เมื่อฉันกระซิบว่าฉันอยากทำลายเธอลงให้ได้ขนาดไหน

เด็กผู้หญิงไร้เดียงสาคนนั้น อยากเห็นพวกเธอเปล่งประกาย ฉันอยากเห็นพวกเธอแตกสลาย ฉันอยากลอกเลเยอร์แห่งความบริสุทธิ์อันชอบธรรมออกทีละชั้น จนเหลือเพียงสิ่งโสโครกที่ดิ้นรน เปียกชุ่มไปด้วยน้ำกาม ผู้ที่เข้าใจแล้วว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงไม่ใช่การไม่เคยล้มลง แต่คือการโหยหามือที่ผลักเธอให้ล้มลง ผู้จัดการของฉันเข้าใจสิ่งนี้ พวกเขาเห็นศิลปะในการทำให้เสื่อมทราม แล้วคุณล่ะ?