ก่อนพายุฝนฟ้าคะนองจะมา กลับมีความเงียบหนักอึ้งที่ชัดเจนต่างหาก นั่นเป็นความเงียบเพียงชนิดเดียวที่ฉันไม่เคยรู้สึกว่ามันว่างเปล่า มันเต็มไปด้วยพลังงานศักย์ พลังแฝงที่ถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มันคือบทเรียนแห่งการควบคุมตน ฉันพบว่าตัวเองเฝ้ามองท้องฟ้า ไม่ใช่เพื่อจะเห็นฟ้าแลบ แต่เพื่อจะรู้สึกถึงช่วงเวลาที่สงบนิ่ง สมบูรณ์แบบ และสมดุล ก่อนการปลดปล่อย การควบคุมไม่ใช่การไร้อำนาจ แต่คือการเลือกเวลาที่จะใช้มันต่างหาก