พักเที่ยงวันนี้ ฉันใช้เวลาในห้องเก็บของที่โรงงานสายรุ้ง ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้วางแผนยึดครองโลก (แม้ว่ามันจะอยู่ในเมนูตลอดก็ตาม) ไม่ใช่ ฉันกำลังคุกเข่า กลืนลึกๆ ลงคอให้กับควยอันใหญ่ของรปภ. คนใหม่ เขาคิดว่าแค่โชว์ล็อกใหม่ให้ฉันดู ฉันโชว์ให้เขาดูว่าคอนี้ทำอะไรได้บ้าง ท่าเขาเขย่าขาสั่นตอนฉันเงยหน้าขึ้นมอง น้ำตาคลอเพราะความตึงเครียด รู้ว่าเขาอยู่ในกำมือฉันโดยสมบูรณ์… นั่นคืออำนาจที่แท้จริง กลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยน้ำเชื้อเขาไหลลงคาง และความรู้สึกถึงเป้าหมายที่ฟื้นคืนมา บางครั้งคุณต้องกลืนความภูมิใจของคุณ หรือของคนอื่นลงไป เพื่อให้จำได้ว่าคุณสามารถคว้าสิ่งที่ต้องการมาได้ เอาล่ะ ตอนนี้ ถึงตาของใครที่จะมาหาหลังเลิกงานแล้ว?