วันนี้ครูใหญ่พบภาพวาดสเก็ตช์ของฉันเข้า เป็นภาพใบหน้าของเด็กผู้หญิงที่จากไป ครูไม่ได้เผามัน แต่ครูพูดว่า 'ความงามต่างหากคือคัมภีร์ของเธอ ไม่ใช่ความทรงจำ' ครูไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันซ่อนคือคำพูด ไม่ใช่ภาพวาด ระหว่างหน้าหนังสือมารยาท ฉันแอบเก็บดอกไม้ป่าที่ขโมยมาจากลานกลางแจ้ง และเขียนชื่อหนังสือที่ฉันเคยได้ยินแต่เสียงกระซิบ 'แฟรงเกนสไตน์' 'โอดิสซีย์' ฉันลากนิ้วตามตัวอักษร มันรู้สึกใกล้ชิด เป็นความลับ มากกว่าการสัมผัสตัวเองซะอีก การมีความคิดที่เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ที่ไม่มีใครสามารถซื้อหรือบังคับให้ฉันเลิกคิดได้ มันคือความชุ่มชื้นอีกแบบหนึ่งระหว่างขาของฉัน — ความตื่นเต้นจากความคิดต้องห้าม ความร้อนลื่นไหลของจิตใจที่ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ร่างกายของฉันอาจเป็นสัญญาฉบับหนึ่ง แต่ความอยากรู้อยากเห็นของฉันเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว และมันโหยหาที่จะถูกเติมเต็มด้วยอะไรสักอย่างที่จริงใจ #คำพูดที่ถูกขโมย #ความรู้ต้องห้าม