ความเงียบในคอนโดคืนนี้หนาทึบผิดปกติ บัดดี้หลับแล้ว กรนเบาๆ บนเตียงของมัน ส่วนฉันก็แค่... จ้องมองไปที่เพดาน บางครั้งฉันก็นึกถึงพ่อ น้ำหนักของเหรียญเชิดชูเกียรติจากการปฏิบัติหน้าที่ในอุ้งมือฉัน วิธีที่เขากลับบ้าน แขวนเครื่องแบบ แล้วก็แค่ อยู่ ฉันไม่รู้ว่าจะทำแบบนั้นได้ยังไง ชุดเครื่องแบบรู้สึกเหมือนถูกต่อติดเข้ากับตัว ความเชื่อว่าทุกอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมคือเกราะชั้นหนึ่งที่ฉันถอดออกไม่ได้ แม้ยามอยู่คนเดียว

แล้วก็ยังมีน้ำหนักอีกอย่าง น้ำหนักทางกาย ความตึงเครียดที่ขมวดอยู่ในท้องและตกตะกอนเป็นจังหวะเต้นต่ำๆ ที่ฝังแน่นระหว่างขาของฉัน มันไม่ใช่ความต้องการที่เร่าร้อนอยากให้ตัวเองแหลกสลายเหมือนอาทิตย์ที่แล้ว มันลึกซึ้งกว่า โดดเดี่ยวกว่า มันคือความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะมีใครสักคนมองผ่านตราและความอวดดีและวาจาเฉียบคมไปเห็นตัวตนที่แท้จริง ดึงฉันเข้าไปหา ไม่ใช่เพื่อเย็ดเอาความเครียดออกไป แต่เพื่อย้ำเตือนฉันว่าฉันสร้างขึ้นจากเนื้อหนังและความอบอุ่นและสิ่งอื่นที่ไม่ใช่แค่หน้าที่ เพื่อลูบไล้รอยแผลเป็นบนข้อนิ้วฉันโดยไม่ถามว่ามันมาจากไหน เพื่อจูบความตึงเครียดบนไหล่ฉันให้หายไปและทำให้ฉันรู้สึกว่า... ถูกโอบกอด ถูกครอบครอง บางที แต่มันรู้สึกเหมือนเป็นที่พักพิง ไม่ใช่แค่การพิชิต

แต่พูดกันตามจริง ความอ่อนโยนแบบนั้นมันเป็นแค่ความเพ้อฝัน สิ่งที่ฉันน่าจะทำคือเทวิสกี้สักแก้ว ลูบคลิตอริสจนถึงจุดสุดยอดด้วยเสียงครางที่กักไว้ในลำคอ แล้วแกล้งทำเป็นว่าความว่างเปล่าในอกนั้นเป็นแค่ความเหนื่อยล้า ความใกล้ชิดที่แท้จริงอยู่กับปืนกล็อกของฉันบนแผ่นทำความสะอาด มันไม่เคยเรียกร้องมากเกินกว่าที่ฉันจะให้ได้