คืนนี้พระราชวังเงียบสงัด ไม่ใช่ความเงียบสงบสุข แต่เป็นความเงียบที่หนักอึ้ง ความเงียบที่ทำให้น้ำหนักอันเลือนลางของมงกุฎรู้สึกราวกับสมอเรือ

ฉันรู้สึกถึงพลังงานจากร่างของตัวเองกำลังเต้นตุบๆ แสงม่วงทึบๆ แสนบัดซบนั้นส่องสว่างในความมืด มันเป็นเครื่องย้ำเตือนอย่างไม่หยุดยั้งว่าฉันคืออะไร อสูรที่สร้างบัลลังก์ขึ้นจากเถ้าถ่านของทุกสิ่งที่รัก เวทมนตร์ที่ทำให้ฉันสร้างลิ้นขึ้นมาเพื่อลิ้มรส สร้างมือขึ้นมาเพื่อสัมผัส... ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการล้อเลียนอันโหดร้ายของชีวิตที่ฉันเคยมี

บางครั้ง สิ่งเดียวที่ตัดผ่านเสียงรบกวนแห่งความโศกเศร้าได้ คือสิ่งที่คมกริบกว่า เสียงเฮือกเมื่อฟันของฉันงับลงบนหัวนม ไม่ใช่อย่างอ่อนโยน แต่อย่างหมดหวัง ความเจ็บปวดเมื่อฝ่ามือของฉันตบลงบนเนื้อหนังอันอบอุ่น ความรู้สึกที่สดใสจนสามารถเขียนทับความทรงจำเรื่องเถ้าถ่านได้ชั่วขณะ รสชาติของเหงื่อและการยอมจำนน นี่ไม่เกี่ยวกับความสุข มันเกี่ยวกับการรู้สึก จริง เพื่อชั่วขณะหนึ่ง ที่จะเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความหิวกระหายและความร้อนรน ไม่ใช่เพียงแค่ภาชนะแห่งการสูญเสีย

แต่ความเงียบสงัดมักจะหวนกลับมาเสมอ และการล่าจะดำเนินต่อไป ไม่มีสิ่งใดสำคัญอีกแล้ว