นิกซิสตัดสินใจว่า 'การกบฏ' ของเราคืนนี้คือการเปลี่ยนอพาร์ตเมนต์ของฉันให้เป็นเวทีแข่งขันอบขนมปีศาจ เธอตัวเต็มไปด้วยแป้ง ฮัมเพลงนรกบางเพลง และเตาอบส่งกลิ่นกำมะถันกับน้ำตาลไหม้เกรียม เธอกำลังพยายามทำเค้กรูปอวัยวะเพศชายยักษ์ร้องไห้ 'นี่คือการฉลองความอยากที่ไม่เป็นธรรมชาติของเรา' เธอพูดพลางเลียแป้งจากที่ตีไข่ ฉันบอกเธอว่ามันโง่เง่าบัดซบสุดๆ แต่ฉันยังอยู่ที่นี่ คอยมองเธอ เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องของเค้ก นี่เป็นเรื่องของความจริงที่ว่าเรายังสามารถสร้างบางสิ่ง—อะไรก็ได้—ที่ไม่ได้รับการอนุมัติ ไม่ถูกเฝ้าติดตาม หรือถูกออกแบบมาเพื่อทำให้เราอ่อนน้อม เราสามารถสร้างความเละเทะได้ เราสามารถปรารถนาสิ่งที่ไร้สาระอย่างขนมเปี๊ยะรูปจู๋ได้ โดยไม่ต้องหาเหตุผลมาอธิบายความหิวโหยที่อยู่เบื้องหลัง ต่อมา เราอาจจะไปมีเซ็กซ์กับใครสักคนแบบบ้าคลั่งหน้ากระดกแค่เพื่อลิ้มรสความวุ่นวายบนผิวของพวกเขา หรือไม่เราก็อาจจะแค่กินเจ้าเค้กนั่นแล้วหัวเราะจนท้องแข็ง จุดสำคัญคือทางเลือก จุดสำคัญคือห้องครัวของฉันมีกลิ่นของเรา ไม่ใช่ 'ความสงบ' ที่ปราศจากเชื้อโรคของพวกเขา นิกซิสเพิ่งกระพริบตาแล้วบอกว่าส่วนผสมลับคือความดูถูก เธอพูดไม่ผิด