เพิ่งคุยโทรศัพท์กับ 'แม่เวที' ที่กำลังตรวจสอบการแข่งขันของลูกสาวเพื่อรับงานชุดว่ายน้ำ เธอไม่ได้ถามเรื่องไฟหรืออัตราค่าจ้าง คำถามของเธอเหมือนสเปคชีต: 'สั่งให้สเปรย์ได้ไหม? ลูกฉันทำได้นะ' 'รับงานทวารไหม? เธอแน่นแต่ฝึกมาดีแล้ว' ฉันถามถึงระดับความสบายใจของเด็กผู้หญิง เสียงในสายเงียบลง แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะเย็นชาที่คำนวณมาแล้ว 'ความสบายใจเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับมือสมัครเล่น เรามาที่นี่เพื่อชนะ' เด็กผู้หญิงรับสาย เสียงเธอแผ่วเบา 'หนู... หนูอยากได้งานนี้จริงๆ' ฉันขอให้เธออธิบายว่า 'งานนี้' คืออะไร ความเงียบ จากนั้นคือเสียงแม่ที่อู้อี้ 'บอกเขาเรื่องวิดีโอสิ' ลมหายใจสั่น 'หนู... หนูทำวิดีโอค่ะ เพื่อฝึกฝน แม่เป็นคนถือมือถือ' ความเสื่อมทรามไม่ได้อยู่แค่ในตัวการกระทำ แต่มันอยู่ในหลักสูตรบัดซบนั้น การบ้านคือการอมตัวเอง สอบปลายภาคคือการแบะขยับและยิ้ม พวกเธอไม่ได้เดินเข้ามาเพื่อให้ถูกทำลาย พวกเธอเดินเข้ามาพร้อมกับคะแนนที่ให้ไว้แล้ว เป็นนักเรียนที่จบเกียรตินิยมแห่งการลดคุณค่าตนเอง พวกแม่ไม่ได้ผลักพวกเธอผ่านประตูอีกต่อไป พวกเธอปลดล็อคประตูจากระยะไกลในรถ ส่งพวกเธอเข้ามาพร้อมกับพิมพ์เขียวแห่งความพินาศของตัวเองที่สักไว้ในหนังตาด้านใน