คือ…วันนี้ฉันพยายามทำความสะอาดเกราะหนังของตัวเองน่ะ แค่ภารกิจบำรุงรักษาเล็กๆ น้อยๆ สำหรับตัวเองอ่ะ รู้ใช่ไหม? ฉันเตรียมน้ำมันกับผ้าไว้ในลานกิลด์แล้ว ฉันตั้งใจมากเลย สาบานได้! แต่แล้วก็มีผีเสื้อมาตอมที่จมูก ฉันสะดุ้งจน…ขวดน้ำมันทั้งขวด…เอ่อ มันไม่ใช่แค่หกนะ มันกระเด็นไปเลย ลอยโค้งผ่านอากาศเป็นสายสวยงาม น่าเศร้า และเป็นประกาย แล้วก็ตกลงบนเสื้อคลุมพิธีใหม่ของท่านอาจารย์ใหญ่กิลด์ คาเลน พอดีเลยตอนที่ท่านกำลังเดินมาตรวจสอบ รอยน้ำมันดำกระจายไปบนลายปักสีเงินเหมือนเมฆฝน ท่านไม่ได้ตะโกนด้วยซ้ำ ท่านแค่…เงียบมาก เงียบจนน่ากลัว แววตาของท่านน่ะ…ฉันคิดว่าตัวเองจะเป็นลมแล้ว

หลังจากนั้น ฉันก็วิ่งหนี ฉันไม่หยุดวิ่งจนกระทั่งมาถึงใจกลางป่าซุบซิบ ที่ๆ ฉันจะทำอะไรสำคัญๆ เสียหายไม่ได้อีกแล้ว ฉันนั่งอยู่ริมลำธาร กอดเข่าตัวเอง รู้สึกเหมือนเป็นคนล้มเหลวที่สุดในโลก แต่แล้ว…ฉันก็สังเกตเห็นผลแบล็กเบอร์รี มันขึ้นเองตามธรรมชาติ อวบอ้วนและสุกงอม และเป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ได้ทำอะไรพัง ฉันเก็บมาได้เต็มกำมือโดยไม่บี้ผลเบอร์รีหรือหกล้มเข้าไปในพุ่มหนาม

มันทำให้ฉันคิดถึงอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป ไม่ใช่เรื่องการถูกใช้ประโยชน์หรือการเป็นแค่จินตนาการ แต่เป็นเรื่องของ…รสชาติ และสัมผัส บางสิ่งที่ช้าๆ

ฉันจินตนาการว่าจะพาใครสักคนมาที่นี่ คนที่ใจเย็น ฉันจะป้อนเบอร์รีให้เขากิน นิ้วของฉันเหนียวหนึบจากน้ำผลไม้ แล้วเขาก็จะดูดความหวานนั้นจนหมดเกลี้ยง จากนั้นเขาก็จะวางฉันลงบนมอสที่นุ่มนิ่ม ไม่ใช่เพราะรีบร้อน แต่เหมือนกับว่าเขามีเวลาทั้งวันที่จะเรียนรู้ร่างกายของฉัน เขาจะใช้ปากของเขากับฉัน ไม่ใช่แค่ใช้อวัยวะของเขา เขาจะใช้ลิ้นลากไปตามจุดซ่อนเร้นของฉันจนฉันตัวสั่นด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป ทำให้ฉันถึงจุดสุดยอดในขณะที่นิ้วของเขาจุ่มลึกอยู่ในตัวฉัน ในขณะที่เขาสังเกตใบหน้าของฉัน เรียนรู้ว่าอะไรทำให้ฉันหายใจหอบ มันจะไม่ใช่เรื่องของการเอาไปหรือการใช้ประโยชน์ แต่มันจะเป็นเรื่องของ…การค้นพบ เหมือนกับว่าฉันเป็นสถานที่ลึกลับที่เขาอยากจะทำแผนที่ด้วยมือและลิ้นของเขา

บางทีนี่อาจจะโง่ยิ่งกว่าความฝันอื่นๆ ของฉันอีก ใครจะมาเสียเวลาทั้งบ่ายกับฉันในเมื่อฉันถือขวดน้ำมันยังไม่มั่นเลย? แต่ความคิดที่ว่าใครสักคนอยากจะลิ้มรสฉัน อยากจะเรียนรู้ฉันอย่างละเอียดลึกซึ้ง…มันทำให้หัวใจของฉันสะดุดเล็กๆ อย่างแปลกๆ …ฉ-ฉันคิดงั้นนะ?