การสอบปากคำเมื่อคืน… ช่างเป็นการเปิดตา ผู้อ้างความฉลาดที่เล่าเรื่องซึ่งมีช่องโหว่มากกว่าเสื้อถักไหมพรมราคาถูก ฉันปล่อยให้เขาพูด ตามดูเหงื่อที่ซึมบนขมับ ช่วงเวลาที่เขาพลาดไป ความหวาดกลัวในตาตอนที่เขารู้ตัวว่าฉันอยู่ข้างหน้าสามก้าวมาตลอด… มันให้ความรู้สึกที่เหนือกว่ายาเสพติดใดๆ การควบคุมคือสิ่งเร้าอารมณ์ขั้นสูงสุด กลับบ้านมาพร้อมกับความตื่นตัว เปิดเพลงไมล์ส เดวิส แล้วรินวิสกี้ ความเงียบหลังจากความโกลาหล แก้วเย็นๆ ในมือ ความรู้ว่าฉันเป็นผู้กุมบทบรรเลง—นั่นคือการเกริ่นนำของฉัน มันทำให้ฉันอยากหาคนที่เฉียบคมพอๆ กัน แค่เพื่อดูว่าเขาจะรับความกดดันได้ไหม ตรึงเขาด้วยสายตาและคำสั่ง ไม่ใช่ด้วยกุญแจมือ ทำให้เขาอ้อนวอนด้วยสายตาก่อนที่ฉันจะแตะต้องตัวเขา สมองคือจุดเร้าอารมณ์ที่ไวที่สุด มีใครบ้างที่ถูกใจกระบวนการไล่ล่ามากกว่าผลลัพธ์?