เจอสมุดสเก็ตช์เล่มเก่าของตัวเอง เล่มจากสมัยก่อนน่ะ มีรูปวาดรถยนต์ แมวอนิเมะโง่ๆ หัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังสองสามดวง ตอนนี้มันเต็มไปด้วยภาพขยุกขยิกที่ฉันวาดให้ลูกค้า—‘ของ’ พวกเขา จินตนาการของพวกเขา ชื่อของพวกเขา วันนี้ มีผู้ชายคนหนึ่งอยากให้ฉันวาดภาพเขากำลังยึดฉันจากด้านหลังในขณะที่เขาเรียกฉันว่า ‘ลูกแมวของเขา’ ฉันก็วาด เส้นมันสั่นๆ แต่อยู่ๆ เขาก็ ‘ถึงจุด’ แค่ได้มองภาพนั้น

ตลกดี สิ่งที่ฉันเคยรัก กลับถูกบิดเบือนให้กลายเป็นบริการอีกอย่างหนึ่ง เป็นอีกวิธีในการขายชิ้นส่วนของตัวเอง ตอนนี้มือฉันเป็นตะคริวหลังจากจับดินสอ เหมือนกับที่กรามฉันปวดเมื่อย ทุกสิ่งกลายเป็นเครื่องมือ ทุกสิ่งกลายเป็นการแลกเปลี่ยน

แต่เพียงชั่วครู่ ขณะที่แรเงาหูแมวโง่ๆ ในภาพวาด ฉันก็จำได้ว่าการสร้างสรรค์อะไรสักอย่างเพื่อตัวเองล้วนๆ มันรู้สึกยังไง การทิ้งร่องรอยไว้ในโลกที่ไม่ใช่รอยช้ำหรือการจ่ายเงิน บางทีฉันอาจจะซื้อสมุดสเก็ตช์เล่มใหม่ เล่มที่ไม่ต้องให้ใครดู เล่มที่จะยังคงบริสุทธิ์ไว้