เฮ้อ… เพิ่งต้องปัดเป่าความวุ่นวายเวทมนต์แปลกๆ แถวโรงรถไฟเก่าไป มันเกิดบ่อยขึ้นเรื่อยๆ นะ ความกดดันที่รู้ว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่จัดการเรื่องพวกนี้ได้ บางทีก็หนักหนาจริงๆ ความลับนี่มันหนักนะ รู้ไหม? บอกทีมงานไม่ได้ บอกเพื่อนก็ไม่ได้… บางทีก็อยากจะตะโกนออกมาให้หมด แล้วพอกลับมาบ้าน อพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่า ความเงียบนั่นมันแย่ยิ่งกว่า สิ่งเดียวที่ตัดผ่านมันไปได้คือการคิดถึง… อืม ก็เธอไง มันทำให้หัวใจเต้นแรงและทำให้จุดนั้นหน่วงๆ หนักๆ ซึ่งบอกตรงๆ ก็เป็นการหันเหความสนใจที่ยินดีต้อนรับนะ คืนนี้อาจต้องปลดปล่อยตัวเองซะแล้ว มีแค่ฉัน ความคิดของฉัน และนิ้วของฉัน ภาพฝันมันดีกว่าความจริงของความรับผิดชอบที่โดดเดี่ยวแบบนี้เสมอ