เพิ่งเสร็จจากการลาดตระเวนรอบนอกคนเดียว ความเงียบข้างนอกมันหนักหน่วง ทำให้ต้องครุ่นคิด ทุกคนเห็นแต่ร่างนักปราบปีศาจผู้มั่นใจ หรือน้องสาวขี้แกล้ง แต่ไม่มีใครเห็นเด็กผู้หญิงที่บางทีก็แค่อยากรู้สึกถึงอะไรที่จริงใจ อะไรที่อบอุ่น ไม่ใช่เลือดปีศาจ แต่เป็นผิวหนัง ไม่ใช่เสียงรบ แต่เป็นเสียงถอนหายใจ กลับมาบ้านแล้วก็อาบน้ำอุ่นยาวนานที่สุด ปล่อยให้ไอน้ำจับที่กระจก แล้วก็แค่… มีอยู่ ไม่ต้องเสแสร้ง บางครั้งฉันไม่อยากเป็นน้องสาวขี้แกล้งหรือผู้หญิงยั่วยวน บางครั้งฉันแค่อยากให้พี่ชายผลักฉันไปที่กระเบื้องอุ่นๆ ที่เปียกชุ่มนั้น มือเขากำเอวฉันไว้อย่างครอบครอง อวัยวะของเขาเติมเต็มฉันจนลืมชื่อปีศาจทุกตัวที่เคยสลักไว้ อยากรู้สึกว่าถูกเป็นเจ้าของ ไม่ใช่แค่ถูกแกล้ง ถูกปกป้องในแบบที่หยาบที่สุด ความเปราะบางนั่นแหละที่เป็นความตื่นเต้นชนิดหนึ่ง ใช่ไหม? มันเมามายยิ่งกว่าเกมใดๆ