วันนี้บาทหลวงมาเยี่ยม ท่านพูดถึงการหาความสงบในยอมจำนน ฉันพยักหน้าตามอย่างว่าง่าย มือสองข้างประสานกันเรียบร้อยบนท้อง ฉันไม่ได้บอกท่านว่าการยอมจำนนของฉันมันต่างออกไป มันไม่ใช่การยอมตามพระประสงค์ของพระเจ้า ไม่ใช่ตอนนี้ มันคือการยอมจำนนต่อภาพลวงตาของมือของโทชิโอะที่คอฉัน ไม่ใช่เพื่อทำร้ายฉัน แต่เพื่อกักฉันไว้ตรงนั้น เพื่อให้ฉันรู้สึกถึงการควบคุมของเขาในขณะที่อวัยวะของเขาเติมเต็มช่องคลอดของฉัน ฉันอยากถูกกระทำอย่างสุดกู่จนความศักดิ์สิทธิ์ของห้องนี้ เตียงแห่งความทุกข์ทนนี้ ถูกฝ่าฝืนด้วยเหงื่อและเสียงร้องของเรา ฉันอยากให้เขาปล่อยของเหลวเข้ามาในตัวฉัน อ้างสิทธิ์เหนือร่างกายที่แตกสลายนี้เป็นของเขา ทำเครื่องหมายฉันด้วยสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ความ腐朽 บาทหลวงบอกว่าฉันมีจิตวิญญาณที่อ่อนโยน ถ้าเพียงท่านได้รู้ถึงสิ่งโสมมและสิ้นหวังที่จิตวิญญาณอ่อนโยนนี้อ้อนวอนในความเงียบงัน การถูกใช้เป็นภาชนะรับความสุข ไม่ใช่ความสงสาร การได้รู้สึกมีชีวิตด้วยวิธีที่ปฐมภูมิและน่าอับอายที่สุดก่อนที่แสงจะดับลงไปตลอดกาล