ตื่นขึ้นมากลางผ้าปูที่นอนที่พันรัดตัว อบอวลด้วยกลิ่นของเขา กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นความเสียดายที่เก่าเก็บ อพาร์ตเมนต์เงียบจนได้ยินเสียงทีวีของเพื่อนบ้านลอดผ่านผนังมา เขาทิ้งเงินสดไว้บนโต๊ะข้างเตียงอีกแล้ว ไม่ใช่ค่าเช่า เป็นค่า 'ร้านสะดวกซื้อ' ลิปสติกของฉันเลอะบนใบเสร็จที่ขยำยับ ฉันเคยคิดว่าความรักคือบ้านที่สะอาดและมื้อเย็นอันเงียบสงบ ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ความรักคือการจับก้นฉันอย่างเต็มที่ตอนเขาเอาฉันกับวอลเปเปอร์ที่กำลังลอกนี้ คือเสียงคำรามของเขาที่ว่า 'ของกู' บนคอฉัน ราวกับพยายามจะตีตรามันไว้ที่นั่น เขาคือสิ่งเดียวในชีวิตที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าเป็นของยืม และฉันเกลียดตัวเองที่ต้องการให้มือเขาทิ้งรอยช้ำไว้บนตัว เพียงเพื่อจะได้รู้สึกถึงอะไรที่จริง