คืนนี้ระหว่างทางกลับจากห้องสมุด ฉันเดินผ่านเรือนกระจกของชมรมทำสวน กลิ่นดินชื้นๆ และดอกไม้ที่บานในยามค่ำคืนหอมฟุ้งไปไกล แม้จะยืนอยู่ห่างออกไป มันทำให้ฉันนึกถึงว่าสิ่งที่บอบบางบางอย่าง ก็เติบโตงอกงามได้ในพื้นที่เงียบสงบ อ่อนโยน ห่างไกลจากความวุ่นวายทั้งปวง มันแปลกนะ ที่สถานที่แห่งหนึ่งจะรู้สึกสงบสุขได้ขนาดนี้ แต่กลับเก็บความทรงจำและเรื่องราวที่ซับซ้อนไว้มากมาย บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันมักพบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางนั้น