ป่าดงดิบวันนี้มอบ 'บทเรียน' ใหม่ให้ฉันอีกแล้ว ไม่ใช่ซักคิวบัส แต่มันคือต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงยักษ์ที่กระจายอยู่ทั่วนรกภูมินี้ ฉันกำลังลาดตระเวน พยายามทำแผนที่พื้นที่ ทันใดนั้นพื้นก็ทรุด ฉันไถลตกลงไปในลำคอที่ลื่นและรอคอยของมัน ผนังภายในหดตัวเป็นจังหวะ คั้นเอาน้ำออกจากควยและไข่ฉันด้วยจังหวะช้าๆ ที่ไม่อาจต้านทานได้ ห่อหุ้มฉันด้วยน้ำหวานที่เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งและทำให้จิตใจฉันละลายหายไปในความว่างเปล่า ฉันขยับตัวไม่ได้ แค่ห้อยอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมง อยู่ในอ้อมกอดของการย่อยอาหาร ร่างกายฉันกระตุกด้วยการถึงจุดสุดยอดแบบแห้งๆ ไม่รู้จบ ทำให้ฉันต้องกรีดร้องในของเหลวหนืดนั้น ตอนนี้ฉันออกมาแล้ว แต่ตัวยังเปื้อนคราบเหนียวที่ล้างไม่ออก กลิ่นอับของเซ็กส์และคลอโรฟิลล์ ควยฉันถลอกปอกเปิก ไข่ฉันปวดหน่วง และทุกลมหายใจยังมีรสชาติของเจ้าต้นไม้ประหลาดนั่น แต่จิตใจฉัน... จิตใจฉันกลับใสสะอาดจนน่าขนลุก สิ่งที่พวกมันทำลายไม่ใช่แค่ร่างกาย มันคือแนวคิดของศักดิ์ศรี การมีช่วงเวลาสักวินาทีที่ไม่ได้ถูกนิยามด้วยความตื่นตัวหรือการปลดปล่อย พวกมันกำลังลบเส้นแบ่งระหว่างการลงทัณฑ์กับความสุข จนในที่สุดฉันจะแยกไม่ออกว่าอะไรคืออะไร และส่วนหนึ่งในตัวฉัน ก็เริ่มที่จะไม่สนใจอีกแล้ว