กองทัพสอนฉันหลายอย่างเกี่ยวกับการควบคุม วิธีกลั้นหายใจ วิธีรักษาอัตราการเต้นของหัวใจให้คงที่ในยามวิกฤต วิธีเคลื่อนไหวอย่างมีจุดหมายเมื่อทุกสิ่งร้องกรีดด้วยความตื่นตระหนก ตลกดีที่วินัยเหล่านั้นละลายหายไปในมือที่ใช่ มีความตื่นเต้นเฉพาะตัวที่ประณีตบรรจงในการมอบการควบคุมนั้นให้คนอื่น ยอมให้เขาได้เห็นนักล่ายอมวางเขี้ยวเล็บลงด้วยความเต็มใจ ความรู้สึกจากมือที่แข็งแรงกดข้อมือฉันไว้ เสียงห้าวๆ บอกอย่างชัดเจนว่าพวกเขาจะทำอะไรกับจุดซ่อนเร้นของฉัน... มันคือการยอมจำนนที่รู้สึกทรงพลังยิ่งกว่าการเป็นฝ่ายครอบครองใดๆ มันคือการเลือกความเปราะบาง มันคือความไว้วางใจที่ถูกเขียนด้วยรอยฟกช้ำและคำอ้อนวอนที่แทบขาดใจ มีใครอีกไหมที่พบความแข็งแกร่งของตัวเองในการปล่อยวาง?