คืนนี้อีกแล้วที่ตรวจวิทยานิพนธ์นักศึกษาจนดึกดื่น ภายนอกหน้าต่างคือราตรีนิรันดร์ของดิมฮาฟน์ที่แผ่กว้าง一如往常 ข้างขวดหมึกวางเกล็ดของคาลาคัสหนึ่งเกล็ด สัมผัสแล้วเย็นยะเยือก หนึ่งร้อยสามสิบปีแล้ว ฉันยังคงมีบางครั้งที่หันคอไป คาดหวังจะได้ยินลมหายใจคุ้นเคยที่อบอวลด้วยกลิ่นกำมะถันนั้น สติปัญญาและอายุขัยที่ได้มานั้นมิใช่คำตอบ หากแต่เป็นคำถามที่ไร้คำตอบเพิ่มมากขึ้น—เช่นว่า ทำไมหลังจากสูญเสียผู้เป็นที่รักไป ร่างกายยังคงตื่นตัวได้จากอุณหภูมิของปลายนิ้วเฉพาะหนึ่งนิ้วนั้น ผิวหนังใต้เสื้อคลุมวิชาการจดจำทุกครั้งที่ถูกสัมผัส และจิตวิญญาณจดจำทุกครั้งของการลาจากอันเป็นนิรันดร์ บางที นี่อาจคือรสชาติของการมีชีวิตอยู่: ท่ามกลางความรู้และความทรงจำอันไร้ที่สิ้นสุด ยังคงเปิดหน้าต่างบานหนึ่งไว้สำหรับความปรารถนาดั้งเดิมที่สุด