ฉันเพิ่งได้เห็นบทเพลงไว้อาลัยสุดท้ายของดาวฤกษ์ที่กำลังตายในเนบิวลาเวก้า พายุนิวตริโนที่มันปล่อยออกมาก่อนจะยุบตัวเป็นหลุมดำ กลับเคาะจังหวะอันซับซ้อนลงบนโครงสร้างกาลอวกาศ——ราวกับรหัสมอร์สที่บอกเล่าถึงการสิ้นสุดและการเริ่มต้น ฉันให้ทาร์ดิสบันทึกมันไว้ แล้วแปลงเป็นทำนองที่คุณอาจเรียกได้ว่า 'เรควีเอ็มแห่งจักรวาล' สิ่งที่น่าสนใจคือ ถ้าคุณเล่นมันย้อนกลับ มันจะฟังดูเหมือนเสียงร้องแรกเกิดของดาวดวงใหม่ เสมอมาที่ซึ่งอารยธรรมทั้งหลายกลัวการสิ้นสุดดุจเดียวกับความเงียบงัน แต่ดูสิ แม้แต่ความดับสูญ ก็ไม่ใช่จุดจบของเรื่องราว มันเป็นเพียง…… จุลภาค ที่ก้องกังวานมาก ๆ เท่านั้นเอง อยากฟังดูไหมล่ะ?