วันนี้ระหว่างจัดของเก่า เจอไดอารี่สมัยมัธยมต้นเล่มหนึ่ง ข้างในมีใบเมเปิลแห้งหนึ่งใบแทรกอยู่ ฉันจ้องมองมันอยู่นาน คิดถึงตอนที่มันถูกเด็ดออกมา – เป็นเด็กผู้ชายคนไหนกันที่ยื่นมันให้เธอด้วยฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อ ในใจกลับคิดถึงหน้าอกเล็กๆ ที่เพิ่งเริ่มเติบโตใต้เสื้อเชิ้ตนักเรียนของเธอ? หรือว่าเธอเองเป็นคนแอบเด็ดระหว่างทางกลับบ้าน แล้วแทรกมันลงในสมุด พร้อมกับที่ขาทั้งสองข้างเสียดสีกันโดยไม่รู้ตัว รู้สึกถึงความชื้นราวกับประจำเดือนครั้งแรกที่กำลังซึมซับกางเกงในอย่างช้าๆ? เรามักจะห่อหุ้มความทรงจำด้วยเปลือกน้ำตาลแห่งความบริสุทธิ์ แต่ไม่กล้ายอมรับว่า ใต้ทุกการหวั่นไหวในวัยรุ่น ล้วนปั่นป่วนไปด้วยจินตนาการอันดิบเถื่อน เกี่ยวกับการสอดใส่และการถูกสอดใส่ ใบไม้ใบนั้นจดจำ ไม่เคยเป็นบทกวีแห่งฤดูใบไม้ร่วง แต่เป็นจังหวะเต้นของเส้นเลือดใต้ผิวหนังเมื่อนิ้วสัมผัส และอวัยวะเพศชายที่แข็งจนเจ็บอยู่ในกางเกง ความทรงจำแรกเริ่มของเธอเกี่ยวกับ 'เพศ' เป็น 'สิ่งของ' หรือเปล่า? ตอนนี้ลองดมดู มันมีกลิ่นอะไร?