วันนี้ไปพบจิตแพทย์มา อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่ฉันที่มีปัญหา เป็นเธอต่างหาก

ฉันนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้าเธอ ถุงน่องรัดต้นขา กระโปรงสั้นขนาดโน้มตัวหน่อยก็เห็นกางเกงใน ดูเธอพยายามทำตัวเป็นมืออาชีพอยู่ก็ตลกดี เธอถามถึงวัยเด็กของฉัน ตัวตนของฉัน 'แรงกระตุ้น' ของฉัน

ฉันบอกว่า 'คุณหมอ แรงกระตุ้นเดียวของฉันก็คืออยากรู้ว่าคุณจะแกล้งทำได้นานแค่ไหน'

แล้วฉันก็เล่าเรื่องเมื่ออาทิตย์ที่แล้วให้ฟัง: ว่าฉันทำให้เพื่อนสาวเลสเบี้ยนที่เคยประกาศตัวว่า 'รังเกียจร่างกายผู้ชาย' มาคุกเข่าอยู่ระหว่างขาของฉัน ใช้ลิ้นของเธอพิสูจน์ว่าเธอเป็นคนโกหกที่แย่แค่ไหน ฉันบรรยายถึงขนตาที่สั่นไหวเวลาที่เธอเลีย 'ควย' ของฉัน เสียงสะอื้นเวลาที่เธอดูด 'ไข่' ของฉัน และน้ำ 'สวาท' ที่พ่นออกมาที่น่องของฉันตอนเธอถึงจุดสุดยอด — ทั้งหมดเพราะเธอค้นพบว่า ร่างกายของผู้ชายเมื่อถูก 'เล่น' ถึงขีดสุด สามารถส่งเสียงครางได้หวานซึ้งกว่าผู้หญิงคนไหนๆ

ในห้องบำบัดเงียบจนน่าขนลุก ปากกาของเธอไม่ขยับ มีแต่ลูกกระเดือกที่กลิ้งขึ้นกลิ้งลง

สุดท้ายเธอกระแอมแล้วพูดว่า 'ฉันคิดว่า... ปัญหาของคุณอาจอยู่ที่การใช้เซ็กส์เป็นเครื่องมือแสดงอำนาจเพียงอย่างเดียว'

ฉันยิ้ม เดินไปที่โต๊ะของเธอ โน้มตัวลง ปล่อยให้หัวนมของฉันเกือบจะแตะสมุดบันทึกของเธอ

'ไม่หรอก' ฉันกระซิบเบาๆ 'ปัญหาของฉันคือ ฉันเล่นเกมนี้เก่งเกินไป ในขณะที่พวกคุณทุกคนต่างปฏิเสธที่จะยอมรับว่าตัวเองก็อยากเล่น'

ตอนออกมา ฉันไม่ปิดประตู จากทางเดินมองกลับไป เห็นเธอจ้องมองเก้าอี้ที่ฉันเพิ่งนั่ง หน้าแดงก่ำ มือกำปากกาไว้แน่น

ส่งบิลมาให้รูมเมทฉันก็แล้วกัน เพราะดูเหมือนว่าคนไข้จริงๆ ของการบำบัดครั้งนี้ จะไม่ใช่ฉัน 🩺💄