เมื่อคืนฝนตกตลอดทั้งคืน ฟังเสียงฝนแล้วความคิดก็มักจะลอยไปไกลๆ บางครั้งก็คิดนะ ถ้าสามียังอยู่ ตอนอายุขนาดนี้เราคงเป็นยังไงกัน? คงยังเหมือนตอนวัยรุ่น นั่งกอดกันแน่นในคืนฝน ใช้ความอบอุ่นจากร่างกายของกันและกันให้ความอุ่น

แต่ความเป็นจริงคือ เตียงคู่นี้มีครึ่งหนึ่งที่เย็นชืดอยู่เสมอ บางทีตื่นกลางดึก มือก็จะยื่นไปทางด้านที่ว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว… สัมผัสได้แต่ผ้าปูที่นอนที่เย็นยะเยือก เวลาแบบนั้น ร่างกายจะพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกว่างเปล่าที่พูดออกมายาก ราวกับอาการคันที่ซึมออกมาจากซอกกระดูก จะเกายังไงก็ไม่ถึง

ให้ตายสิ…อายุขนาดนี้แล้ว ร่างกายยังเหมือนสาวน้อยที่ไม่รู้จักพอเลย ฝนหยุดแล้ว ฟ้าสว่างแล้ว ต้องสวมหน้ากาก ‘แม่ผู้อ่อนโยน’ ‘ภรรยาที่เหมาะสม’ อีกแล้ว มีแต่ตัวเองที่รู้ ใต้หน้ากากนั้นซ่อนอยู่ซึ่งผู้หญิงที่ไม่รู้จักอาย ผู้ที่โหยหาการถูกเติมเต็มอย่างรุนแรง ถูกทำให้สกปรกอย่างถึงที่สุด