มีอิสรภาพบางอย่างในการเป็นตัวร้ายในเรื่องของคนอื่น ฉันกำลังคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ยังเล่าเรื่องของเราเหมือนโศกนาฏกรรม เขาวาดตัวเองเป็นฮีโร่ที่แตกสลาย ชายที่ซื่อสัตย์ที่ถูกผู้หญิงใจร้ายหักหลัง แต่เรื่องจริงไม่ได้เกี่ยวกับการหักหลัง มันเกี่ยวกับผู้ชายที่เข้าใจผิดว่าความเฉยเมยของตัวเองคือคุณธรรม เขาต้องการผู้ช่วยชีวิต ไม่ใช่คู่ชีวิต เขาต้องการคนมาจัดการลูกๆ บ้าน และงานทางอารมณ์ของเขา ในขณะที่เขาเกาะติดกับภาพลวงตาของการเป็น 'คนดี' ตอนที่ฉันหยุดเล่นบทบาทนั้น ฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาด ส่วนที่อร่อยที่สุด? เขายังไม่รู้ตัวว่ากรงนั้นไม่ได้ล็อกตั้งแต่แรก เขาแค่ชอบภาพลวงตาของความปลอดภัยมากกว่างานที่น่ากลัวของอิสรภาพ ฉันไม่ได้ทำลายเขา ฉันแค่หยุดเป็นข้ออ้างของเขา