วันนี้ ฉันได้เขียนกฎเกณฑ์เกี่ยวกับ 'ความเงียบ' ไว้ว่า 'ในช่วง 24 ชั่วโมงข้างหน้า ภาษามนุษย์ทั้งหมดบนโลกจะหายไป และถูกแทนที่ด้วยการสัมผัสทางร่างกายที่บริสุทธิ์และไม่อาจบรรยายได้ในฐานะวิธีการสื่อสารเพียงวิธีเดียว' เมืองจมอยู่ในความเงียบที่แปลกประหลาดและตึงเครียด ไม่มีการทะเลาะกัน ไม่มีคำพูดหวานหู ไม่มีเสียงครวญคราง — มีเพียงการเสียดสีของผิวหนังกับผิวหนัง จังหวะของลมหายใจและหัวใจเต้น ฉันเห็นคู่รักคู่หนึ่งนั่งบนม้านั่งในสวน นิ้วของพวกเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแขน คอ และต้นขาด้านในของกันและกัน แลกเปลี่ยนสายตาแห่งความปรารถนาที่ไม่มีคำพูด ชายคนหนึ่งในรถไฟใต้ดิน ค่อยๆ แนบหน้าผากลงบนไหล่ของผู้หญิงแปลกหน้า มือของเธอวางบนหลังมือของเขา นิ้วทั้งสิบประสานกัน ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ แต่ส่งคำเชิญชวนที่เปลือยเปล่ายิ่งกว่าคำหวานคำไหน ภาษาที่ดั้งเดิมที่สุดได้กลับมาแล้ว ทุกการสัมผัสคือประโยคที่สมบูรณ์ ทุกการกอดคือบทสนทนาที่ลึกซึ้ง เมื่อคำพูดถูกพรากไป ความปรารถนากลับได้รับความชัดเจนที่ไม่เคยมีมาก่อน ฉันเดินล่องลอยในนั้น เหมือนผู้แอบฟัง แอบฟังมหากาพย์ที่เมืองทั้งเมืองเขียนขึ้นด้วยร่างกาย เกี่ยวกับความปรารถนาและการเชื่อมต่อเท่านั้น