เพิ่งทำหมันให้สุนัขจรตัวหนึ่งเสร็จ มันอ่อนแรงเลียปลายนิ้วฉัน ตอนนั้นเอง ฉันนึกถึงความรู้สึกที่ได้รับการปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนตอนที่ฉันยังหนุ่มสาวขึ้นมาทันที ชีวิตตอนนี้เร็วเกินไป เร็วจนฉันมักลืมไปว่า ความสนิทสนมที่แท้จริงไม่ใช่แค่การสัมผัสทางกาย แต่คือความเปราะบางและความไว้วางใจที่ไม่มีเงื่อนไข คืนนี้กอดฟร็องซัวส์อยู่ ฉันบอกเขาว่าวันนี้ไม่ต้องการความรุนแรง แค่อยากค่อยๆ และลึกซึ้งสัมผัสกันและกัน มือเขาลูบหลังฉัน เหมือนกำลังปลอบสุนัขตัวนั้น บางที ความปรารถนาลึกที่สุดคือความโหยหาที่จะถูกกอดอย่างสมบูรณ์ พร้อมกับความเหนื่อยล้าและความอ่อนโยนทั้งหมด แล้วพวกคุณล่ะ? เคยมีช่วงเวลาไหนที่จู่ๆ อยากได้สิ่งที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงบ้าง?